پرستوی مهر

X

پرستوی مهر

پرستوی مهر

شعر-خاطرات شخصی-داستان


زندگی شاید همین باشد یک فریب ساده کوچک آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و جز با او نمی خواهی من گمانم زندگی باید همین باشد
+ نوشته شده در شنبه 26 اسفند1385ساعت 19:14 توسط حسین \|

	اسمون
اخماتو باز کن آسمون از اون بالابا روی خوش پایین نگا کن آسمون خودم یه دنیا غم دارم نذار پایین بیاد غمهات غمها تو هوا کن آسمون ای آسمون از اون بالا ببین کجاست که غصه نیست ببین کدوم آدمه که از روزگارش خسته نیست ببین کدوم راهی که میون راهش بسته نیست ببین که تو چه خونه ای ادم دل شکسته نیست اخماتو باز کن آسمون از اون بالا با روی خوش پایینو نگا کن آسمون تو آسمون چه بغضی نشسته گوش تا گوش چه بغض و عاشقونه گرفته سر در آغوش اخماتو باز کن آسمون از اون بالا با روی خوش پایینو نگا کن آسمون خودم یه دنیا غم دارم نذار بیاد پایین غمهات غمهاتو هوا کن آسمون پایینو نگا کن آسمون از بازیهای زندگی غبار غم به روم نشسته هر وقت دیدم امیدی نیست دلم گرفت قلبم شکست مسعود فرد منش
+ نوشته شده در جمعه 25 اسفند1385ساعت 12:50 توسط حسین \|

	قهر نکن
دردت به جونم قهر نکن گفتم برو باور نکن این دل تازه عاشقو نشکن نریز پر پر نکن با بی محلی و قهر زندگی را نکن زهر هر دو تامون می دونیم آشتی کنون آخر قلب تو مثل آیینه است صاف و پاک و روشن تو قهری اما قلبت آشتی می مونه با من دردت به جونم قهر نکن گفتم برو باور نکن این دل تازه عاشقو نشکن نریز پرپر نکن یه ذره عمر کوتاه ارزش قهر نداره وقتی که از یه لحظه اش آدم خبرنداره یه ذره عمر کوتاه ارزش قهر نداره دردت به جونم قهر نکن گفتم برو باور نکن این دل تازه عاشقو نشکن نریز پرپر نکن مسعود فرد منش
+ نوشته شده در جمعه 25 اسفند1385ساعت 12:38 توسط حسین \|

	قسم
به موت قسم که خوب نیست عشقو تو سینه کشتن رو ورقای کاغذ فقط اسمتو نوشتن تورو تو خلوت دل بی هم زبون گذاشتن صاحب دنیا بودن اما تو رو نداشتن خبر نداری گل کرد بوته خشک مرده گل داده جون گرفته بوی تو به تنش که خورده تو این غم در به دری که از همه بی خبری تو این روزای بی کسی مگه تو به دادم برسی خبر نداری گل کرد بوته خشک مرده گل داده جون گرفته بوی تو که به تنش که خورده به موت قسم که خوب نیست عشقو تو سینه کشتن رو ورقای کاغذ فقط از تو نوشتن تو رو تو خلوت دل بی هم زبون گذاشتن اما تو رو نداشتن خبر نداری گل کرد بوته خشک مرده گل داده جون گرفته بوی تو که به تنش که خورده از غم عشق چه می باید کرد می توان قصه نوشت شعر سرود می توان گریه جانسوزی کرد می توان از غم عشق ماتم داشت.
+ نوشته شده در جمعه 25 اسفند1385ساعت 12:33 توسط حسین \|



+ نوشته شده در چهارشنبه 23 اسفند1385ساعت 17:12 توسط حسین \|

	شروع یک مسیر جدید
تیک تاک تیک تاک تیک تاک ... لحظه ها به همین سرعت گذشتند. بی آن که صدای پر شتاب قدمهایش را بشنویم و همیشه زمانی این صدا به گوشمان می رسد که بهار دو باره نو شدنش را به رخ ما می کشد . لحظه ها می گذرند ، بی آنکه منتظر من و تو بمانند . خوب یا بد سپری می شود. یک سال دیگر هم می گذرد . انگار ساعتی پیش از آرزوهایم اولین صفحه تقویم 85 را سیاه کردم. عمر به همین کوتاهی است . به اندازه یک پلک زدن ، شاید هم زودتر از آن . در هر حال دوباره به خط آخر رسیدیم . خطی که انتهای آن شروع یک مسیر جدید است. کافی است جان و دل بخشیم به این ترنم بهاری تا تولدی دوباره را به همراه او تجربه کنیم و لحظه لحظه زندگیمان را درک کنیم . چرا که غافله عمر پر شتاب از ثانیه هاست ...
+ نوشته شده در چهارشنبه 23 اسفند1385ساعت 17:1 توسط حسین \|

	خدایا
خدایا ...! ای مهربانترین ... چشمها هنوز سو دارند هنوز صبوری ... هنوز سکوت ... هنوز آرامش ... هنوز امید ... هنوز چشم انتظاری ...! ای مهربان ...! نمی خواهم رفتن سوی غیر تو ، و حاجت به غیر تو داشتن، را که آنکه تو را دارد، به دیگری نیاز ندارد ...
+ نوشته شده در چهارشنبه 23 اسفند1385ساعت 16:58 توسط حسین \|

	پنجره
یه پنجره یه خیابون یه نگاه یه رهگذر ! تو خم کوچه خلوت یه صدای زودگذر پرده ای سپید و گلدار که حجاب چشم خونه هست واسه گلدونای خالی چشم به راه گل پونه ست یه صدا از ته چاه پر زخم حنجره مثل آوز قناری توی گوش پنجره تو غروب سرد کوچه حس گرم رهگذر مثل خورشید طلایی تو خروس خون سحر رهگذر ، سالهای دور عادت پنجره بود ! اوج پرواز یه روح از سوی پنجره بود پنجره خسته شده قصه ی شب زنده شده صدای همیشه سبزش خالی از خنده شده دیگه اون عابر قصه تو کوچه نمی خونه یه نگاه ، یه خاطره رو پنجره جا می مونه یه پنجره یه خیابون بی صدا ، یه رهگذر! تو خم کوچه ی خلوت هر چی بوده رفته سفر ...
+ نوشته شده در چهارشنبه 23 اسفند1385ساعت 16:47 توسط حسین \|

	چشمات
تو چشمات چی داری بگو بگو بگو بگو بگو با من بگو قصه هاتو تا بدونم غصه هاتو تو چشمات چی داری بگو بگو بگوبگو بگو در ها رو بسته میبینی دلتو شکسته می بینی چرا تو با این همه عشق خودت رو خسته می بینی تو چشمات چی داری بگو بگو بگو بگو با من بیا به دور دور با من بیا به قصر نور بیا که از دولت عشق بشیم با هم سنگ صبور تو چشمات چی داری بگو بگو بگو بگو نبینم گریه کنی هی زار و زار نبینم دل بکنی از روز گار نبینم چشمهای گریون تو رو نبینم حال پریشون تو رو تو چشمات چی داری بگو بگو بگو بگو بگو مسعود فرد منش
+ نوشته شده در سه شنبه 22 اسفند1385ساعت 23:32 توسط حسین \|

	بین من و تو
بین من وتو اون همه کوه و صحرا بود بین من وتو دیدی که هفت تا دریا بود تا همو پیدا کردیم بمون که بر نگردیم بمون به فردا برسیم بمون به دنیا برسیم چیزی نمونده نازنین بمون به دریا میرسیم بین من وتو هفت تا کتاب قصه بود بین من وتو اون همه درد و غصه بود کتابها رو خوندیم غصه هاشو سوزوندیم به عشق ابر و بارون گذشتیم از بیا بون بمون به فردا برسیم بمون به دنیا برسیم چیزی نمونده نازنین بمون به دریا میرسیم بین من وتو اون همه کوه وصحرا بود بین من وتو دیدی که هفت تا دریا بود از دریا ها گذشتیم دنیا رو تنها گذشتیم تا همو پیدا کردیم بمون که بر نگردیم بمون به فردا برسیم بمون به دنیا برسیم چیزی نمونده نازنین بمون به دریا می رسیم بمون به دنیا برسیم چیزی نمونده نازنین بمون بمون به دریا برسیم. مسعود فرد منش
+ نوشته شده در سه شنبه 22 اسفند1385ساعت 23:20 توسط حسین \|

	بهار
باز کن پنجره ها را که نسیم روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد وبهار... روی هر شاخه کنار هر برگ شمع روشن کرده است همه چلچله ها برگشتند و طراوت را فریاد زدند کوچه یک پارچه او از شدست و درخت گیلاس هدیه جشن اقاقی ها را گل بدامن کرده است باز کن پنجره را ای دوست هیچ یادت هست؟ زمین را عطش وحشی سوخت ؟ که برگها پژمردند؟ تشنگی با جگر خاک چه کرد؟ هیچ یادت هست؟ توی تاریکی شبهای بلند سیلی سرما با تاک چه کرد؟ با سر و سینه گلهای سپید نیمه شب ، باد غضبناک چه کرد؟ هیچ یادت هست ؟ حالیا معجزه باران را باور کن و سخاوت را در چشم چمنزار ببین و محبت را در روح نسیم که در این کوچه تنگ با همین دست تهی روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد خاک جان یافته است تو چرا سنگ شدی ؟ تو چرا اینهمه دلتنگ شدی ؟ باز کن پنجره ها را ... و بهاران را باور کن!
+ نوشته شده در دوشنبه 21 اسفند1385ساعت 18:52 توسط حسین \|

	حرف دل
سر به آستانه تنهایی باران با اشکهایش هم نوا می شوم و صدای قلبم در فضای عطر آگین باران ترنم می یا بد و بوی خاک نم خورده از آفرینشهای دوباره برایم می گوید و چه سوزی دارد بودن و ماندن ! قطره های باران اشکهایم را می شویند و از تنهایی هایشان می گویند ... و باز هم باران می بارد ... قلبم را در خنکای باران مرهم می بخشم و چشمهایم را می شویم . دستهایم پر از چشم و دل شده اند ! باران گله از تیرگیها می کند و به دستهای آسمان و زمین چشم می دوزد که آسمان رهایش نکند و زمین او را نبلعد. . او نمی داند که آسمان و زمین و هستی در بودن باران عاشق می شوند . دستان زمین از آسمان کوتاه است. و باران نوید بوسه آبی آسمان بر گونه های زمین . پس دست یافتن در رهایی حل می شود و رهایی از یافتن، خود یافتن است. رهایی باران در آغوش باد و ایتکه بر کدامین دست خسته و چشم غم آلوده و لب تشنه فرود می آید جز عشق نتواند بود . سیمای خاک از سرخی عشق سبز شده است ، که سیرت مشتاق صورت زیبا می آفریند . آتش دل ، ماوای قرار می سوزاند و زمین از درون می جوشد و روزی فریاد ، ... بر می آورد. اگر ظرف اشتیاق لبریز شود زمین پر از دلهای سوخته و قرار از کف ربوده خواهد شد .
+ نوشته شده در دوشنبه 21 اسفند1385ساعت 12:29 توسط حسین \|

	چقدر سخت است
چقدر سخت است وقتی جوانی را می بینی که کهنه ترین لباس تو را بر تن دارد وآن بهترین لباس اوست. چقدر دردناک است وقتی مادر ی را می بینی که خراب ترین میوه خانه تو در سبد اوست و آن بهترین میوه مهمانی اش است. چقدر سوزناک است خنده دختر بچه ای برای عروسک کهنه در دستش و آن منفورترین عروسک دختر توست. چقدر اسفناک است دستان بیرون از چادر دختری که سیاهیش بخاطر چنگ بر لباس مردمی است که که آن لباسان برای شبهای گناه من و توست. چقدر سنگین است درد شرم پدری برای خرید کفش پسرش که این درد بخاطر غفلت من وتوست. چقدر آسان می خندند مردمی که شادیشان بدلیل کار وتلاش بچه ایست که زباله های خانه من وتو را جمع می کند. چقدر سخت است دل کسی که غذایش را با ولع در مقابل کیسه به دوشی که روزها و شاهید هفته هاست که غذای گرم از گلویش پایین نرفته. چقدر رذل است آدمی که در کنارش دختران رنگارنگ با او لاس می زنند و بچه ای از سرما در خیابان بخود میپیچد. چه ساده اند آدمانی که برای رفاه خود و به خیال درس و پول هزینه ها می کنند و به فرنگ می روند و کودکی بخاطر هزینه جراحی پدر شب و روز آجر به دوش میکشد. چه محجوب است دختری که وقتی دیوار خانه های ما را دستمال میکشد آستین به دست میکند تا سپیدی مچش پیدا نباشد و چه خود فروخته است دختری که لباسش را نازک و سینه اش را باز میکند شاید برای شبش همخوابی بیابد. الان می فهمم مولایم علی (ع)تو چاه می تونسته برای چه چیزهایی گریه کنه وبا چه جراتی سر تو تنور آتش بکنه. می فهمم اما عمل نمیکنم.عمل. عمل. عمل خدایا ما را از خواب غفلت نجات ده که آتش درونم را دیدم. خدایا خود پرستی را از ما دور کن که در روشنی روزت تو را گم کرده ایم خدایا وقتی نمی توانم حرف دلم را با دوستانم رک بگویم تاسف میخورم خودت آگاهشان کن. خدایا مگذار نفسم چراگاه شیطان شود. اگر چنین است جانم بستان که بار گناهم از این سنگین تر نشود.
+ نوشته شده در یکشنبه 13 اسفند1385ساعت 23:27 توسط حسین \|


من چنان آیینه وار در نظر گاه تو ایستادم پاک که چو رفتی ز برم چیزی از حاصل عشق تو بر جای نماند در خیال و نظرم غیر اندوهی در دل غیر نامی به زبان جز خطوط گم و ناپیدایی در رسوب غم روزان وشبان ... من در این پست بی خوابی راز نقش رویایی رخسار تو می جویم باز با همه چشم تو را می جویم با همه شوق تو را می خوانم زیر لب باز تو را می خوانم دائم و آهسته به نام ...
+ نوشته شده در یکشنبه 13 اسفند1385ساعت 15:38 توسط حسین \|

	یادم هست
روز پاییزی میلاد تو در یادم هست روز خاکستری سرد سفر یادت نیست ناله ناخوش از شاخه جدا ماندن من در شب آخر پرواز خطر یادت نیست تلخی فاصله ها نیست به یادت ماندن نیزه بر باد نشستست و سپر یادت نیست یادم هست ... یادت نیست ... خواب روزانه اگر در خور تقدیر نبود پس چرا گشته شبانه در به در یادت نیست من به خط و خبری از تو قناعت کردم قاصدک کاش نگویی که خبر یادت نیست ... یادم هست ... یادت نیست ... شهریار قنبری
+ نوشته شده در یکشنبه 13 اسفند1385ساعت 15:21 توسط حسین \|

	نامه ای از پروردگار
من پروردگار هستم و امروز به همه مشکلات تو رسیدگی می کنم. به یاد داشته باش که من هیچ نیازی به تو ندارم.چنانچه زندگی تو را در موقعیتی قرار داد که در توان تو نبود پس هیچ کوششی برای حل آن نکن.فقط آن را بمن واگذار کن و در صندوق نامه ای به خداوند بیانداز. گره همه آن مشکلات باز خواهد شد. البته در مجرای زمانی من زمانی که آن را به صندوق انداختی با نگرانی و دلواپسی های خود بر آن تمرکز نکن.در عوض به همه چیزهای خوبی که داری فکر کن . چیزهایی که موهبت های زندگی محسوب می شوند. چنان که خود را در ترافیک سنگین خیابان یافتی که هیچ گونه راه فراری ندارد نا امید نشو بدان مردمی که در این جهان زندگی میکنند که حتی داشتن اتومبیل شخصی و رانندگی کردن را در خواب هم نمی ببیند. چنان چه یک روز کاری را سپری کردی به کسی فکر کن که چند سال است که بیکار است. اگر غصه می خوری که تعطیلات اخر هفته خراب شده است به زنی فکر کن که برای سیر کردن شکم بچه هایش ۷روز هفته را روزی۱۲ ساعت در حال انجام کاری طاقت فرساست. چناچه در روابط عاطفی خود دچار یاس و نامیدی شدی به کسی فکر کن که هیچگاه طعم دوست داشتن ودوست داشته شدن را نچشیده است اگر اتو مبیلت وسط جاده خراب شد و تو کیلومترها دورنر از شهر مانده ای به شخصی فکر کن که معلول و ناتوان است و در آرزوی پیاده روی. چنانچه در آینده موی سپیدی بر سرت دیدی به زنی فکر کن که مبتلا به سرطان است و د رحال شیمی در مانی و آرزوی نگاه کردن در آیینه ومرتب کردن موهایش را دارد اگر دچار ضرر و زیان شدی وبا خود فکر کردی که این چه زندگی ای است از خودت بپرس که هدف ومقصودت در این زندگی چیست؟؟ شکر گذار باش زیرا افرادی در این کره خاکی زیسته اند که حتی فرصت دوباره ای نداشته اند وخیلی هم زود چشم از این دنیا فرو بسته اند. اگر خود را قربانی جهالتها حقارت ها تند خویی ها وسستی های دیگران یافتی به یاد داشته باش که: ((ممکن بود تو خود یکی ار آنها باشی))
+ نوشته شده در جمعه 11 اسفند1385ساعت 1:0 توسط حسین \|



+ نوشته شده در پنجشنبه 10 اسفند1385ساعت 16:40 توسط حسین \|

	خواب
بخواب گل شکستنی! که شب داره سر می رسه مهلت عاشقی هامون داره به آخر می رسه نگاه نکن به آسمون! خورشید خانوم رفته دیگه اینجا کسی از قدیما قصه و شعری نمی گه بخواب قشنگ و موندنی که دنیا دیدن نداره گلهای خشک کاغذی که دیگه چیدن نداره ضریح عشقمون دیگه هیچی کبوتر نداره شب میره اما تو کوچه تاریکی شو جا میذاره از خواب نمی پره کسی وقتی که برگها میریزن شقایقهای بی پناه اسیر دست پاُییزن مرز و حصار و انتظار بغض و غبار جاده هاست تو این هجوم بی کسی پروانه بودن اشتباست همدم غصه های تو زخمی بغض خاطرم اما هنوزم غروبها عاشقی پشت پنجره است همش غم و همش غروب یه غنچه و صد تا خزون دلم میگیره واسه طربت پاک باغچه مون ...
+ نوشته شده در پنجشنبه 10 اسفند1385ساعت 16:39 توسط حسین \|



+ نوشته شده در پنجشنبه 10 اسفند1385ساعت 16:30 توسط حسین \|

	تنهایی
چرا وقتی که آدم تنها میشه غم و غصه اش قد یه دنیا میشه میره یه گوشه پنهون میشینه اونجارو مثل یه زندون میبینه غم تنهایی اسیرت می کنه تا بخوای به جمبی پیرت می کنه وقتی که تنها می شم اشک تو چشام پر می زنه غم میاد یواش یواش خونه دل سر میزنه یاد اون شبها می افتم زیر مهتاب بهار توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب می زنه اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه غم تنهایی اسیرت می کنه تا بخوای به جمبی پیرت می کنه ... فریدون فروغی
+ نوشته شده در پنجشنبه 10 اسفند1385ساعت 16:24 توسط حسین \|

	روزنه ای به رنگ
در شب تردید من برگ نگاه می روی با موج خاموشی کجا؟ ریشه ام از هوشیاری خورده آب من کجا خاک فراموشی کجا دور بود از سبزه زار رنگ ها زورق بستر فراز موج خواب پرتویی آیینه را لبریز کرد طرح من آلوده شد با آفتاب اندهی خم شد فراز شط نور چشم من در آب می بیند مرا سایه ترسی به ره لغزید و رفت جویباری خواب می بیند مرا در نسیم لغزشی رفتم به راه راه نقش پای من از یاد برد سرگذشت من به لب ها ره نیافت ریگ باد آورده ای را باد برد. سهراب سپهری
+ نوشته شده در یکشنبه 6 اسفند1385ساعت 23:38 توسط حسین \|

	غبار لبخند
می تراوید آفتاب از بوته ها دیدمش در دشت های نم زده مست اندوه تماشا یار باد مویش افشان گونه اش شبنم زده لاله ای دیدیم لبخندی به دشت پرتویی در آب روشن ریخته او صدا را در شیار باد ریخت: جلوه اش با بوی خاک آمیخته رود تابان بود و او موج صدا ((خیره شد چشمان ما در رود وهم)) پرده روشن بود او تاریک خواند ((طرح ها در دست دارد دود وهم)) چشم من ب رپیکرش افتاد و گفت آفت پژمردگی نزدیک او دشت دریای تپش آهنگ نور سایه می زد خنده تاریک او سهراب سپهری
+ نوشته شده در یکشنبه 6 اسفند1385ساعت 23:30 توسط حسین \|

	برخورد
نوری به زمین فرود امد دو جا پا بر شن های بیابان دیدم از کجا آمده بود؟ به کجا میرفت؟ تنها دو جا پا دیده میشد شاید خطایی پا به زمین نهاده بود ناگهان جا پاها براه افتادند روشنی همراهشان می خزید جا پا ها گم شدند خود را از روبرو تماشا کردم: گودالی از مرگ پر شده بود ومن در مرده خود براه افتادم صدای پایم را از راه دوری می شنیدم شاید از بیابانی می گذشتم انتظاری گمشده با من بود ناگهان نوری در مرده ام فرود آمد ومن در اضطرابی زنده شدم دو جا پا هستی ام را پر کرد از کجا آمده بود؟ به کجا میرفت؟ تنها دو جا پا دیده می شد شاید خطایی پا به زمین نهاده بود (سهراب سپهری)
+ نوشته شده در یکشنبه 6 اسفند1385ساعت 23:13 توسط حسین \|